رهبری جمعی یا جمع رهبری؟


مقولهٔ جایگاه رهبری در جنبش سبز امر پیچیده ایست که برای تحلیل آن جای گفتگوی فراوان وجود دارد. در سالی‌ که گذشت مواضع متعددی دربارهٔ جایگاه رهبری در جنبش سبز مطرح بوده است: عده‌ای موسوی و کروبی را رهبران منتخب یا حداقل رهبران نمادین جنبش می دانند، و عده‌ای جنبش را فاقد رهبری متمرکز دیده و هر یک از اعضای جنبش را در این نقش شریک می دانند.
اگر فرض کنیم که تا کنون جنبش سبز حداقل فاقد رهبریت کلاسیک بوده است، و نقش موسوی و کروبی بیشتر سخنگویی از جانب بخش بزرگی‌ از اعضای جنبش سبز بوده است، می‌توان توافق کرد که این ساختار حداقل تا این مرحله محاسن متعددی برای این جنبش داشته است. از جمله اینکه به دلیل فقدان رهبریت:
۱- دولت تا به امروز نتوانسته است با دست گیری و اعمال فشار بر افرادی خاص حرکت جنبش را مهار کند.
۲- در جنبش با تکیه بر کثارت اذهان موقعیتی برای خلق راه‌های مبارزه جدید ایجاد شده است.
۳- چرخه قهرمان پروری‌ که همواره در ایران برقرار بوده است بر ایستاده، و به جای یک رستم ناجی، امروز هر فرد هم در دستآورد‌ها و هم در کاستی‌های جنبش سهیم است.

 با این وجود این پرسش‌ها مطرح است که:
 ۱- آیا پیشبرد حرکت جنبش با چنین ساختار رهبری ممکن خواهد بود؟ آیا اصولا پیروزی یک جنبش مدنی بدون جهت بخشی رهبریتی متمرکز ممکن است؟
۲- چه کسی‌ صلاحیت این رهبری را دارد ؟ و آیا لزوما رهبریت نقشی‌ فردیست یا می‌‌تواند به صورت شورایی (با حضور نمایندگان احزاب مختلف) اجرا شود؟
مطلب را به بالاترین بفرستید:
 
Advertisements
این نوشته در چون و چرا ارسال شده. این نوشته را نشانه‌گذاری کنید.

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s