شرمنده ام!


اعتراف می‌کنم که با تمام ادعای فمینیستی که داشتم و دارم، نسبت به خشونت علیه زن کوتاهی‌ کردم و می‌کنم.
یکشنبه‌‌ی پیش، وقتی خبری‌ مبنی اخراج آقای ژیان قمیشی* (به خاطر اعمال خشونت جنسی)‌ خواندم، بدون اطلاع بیشتر از چون و چرای ماجرا به سرعت و شدت از او جانب‌داری کردم و رادیو سی‌بی‌سی (محل کار ایشان) را بخاطر این تصمیم نا درست محکوم کردم. ژیان در فیسبوک خود، طی‌ یادداشتی خالصانه اظهار کرده بود که این ماجرا اقدامی مغرضانه از جانب یک معشوقه‌ی سابقش جهت تخریب وی بوده است. توضیحات ژیان درباره جزئیات روابط جنسیش، هر چندغیر منتظره،  من را متقاعد کرده بود که سلیقه‌ی جنسی‌ هیچ فردی نباید در روند زندگی‌ خارج از اتاق خواب وی دخیل باشد. من مصر بودم که اگر خشونت جنسی‌ بدون رضایت این خانوم‌ها صورت گرفته بود، می‌‌بایست به پلیس گزارش می‌دادند، و تنها پس از اثبات این اتهامات سی‌بی‌سی حق داشت ژیان را اخراج کند.

 چند ساعت بعد، وقتی‌ گزارش جامع‌تری از سمت مقابل قضیه (قربانیان احتمالی‌ ماجرا) خواندم، تا حد زیادی از موضع خود پایین آمدم.  اگر سلیقه‌ی جنسی‌ یک فرد مبنی بر خشونت غیر مترقبه (بدون رضایت قبلی‌) علیه فرد دیگر باشد چطور؟ یا اینکه اگر فرد علی‌رغم اظهار رضایت پیشاپیش مورد خشونت بیش از حد انتظار قرار گرفته باشد چطور؟ (خصوصاً اگر در ابتدا لفظا اطمیان حاصل شود که اعمال خشونت  از حدی فراتر نخواهد رفت؟) آیا واقع بینانه است اگر تصور کنیم که قربانیان خشونت جنسی‌ طبیعتا به پلیس مراجعه خواهند کرد؟

از آن‌ مهم تر، آیا شرم آور نیست، که حتا فردی مثل من، که خود را حامی‌ حقون زنان می‌داند، بلافاصله بعد از شنیدن خبر جانب مرد را می‌گیرد، فقط به این دلیل که وی شخصیت محبوبش بوده است؟

از آن‌ دردناک‌تر اینکه این اولین باری نیست که من و امثال من علی‌رغم  اسناد و مدارک موجود، جانب فرد محبوبمان را گرفته و ادعای زن‌های قربانی را نادیده گرفته‌ایم.

چند مثال پررنگ مورد بالا اتهام‌هایی است که من شخصا نادیده گرفتم:

اتهام تجاوز جولین آسانژ مؤسس محبوب وبسایت ویکی‌لیکس 

اتهام سؤاستفاده‌ی جنسی‌ کارگردان محبوب وودی آلن به دختر هفت ساله‌ی خود

ده‌ها مورد اتهام تجاوز ورزشکاران، سیاست مداران، و شخصیت‌های محبوب تلویزیونی دیگر بوده است که شخصا چون صرفاً محبوب من نبوده اند صدای قربانی هایشان را جدی گرفته ام.

دردناک نیست؟

 چرا هنوز هم ادعای زنان قربانی خشونت را به راحتی نادیده می‌گیریم یا متهم می‌کنیم که به دنبال دست آورد خاصی‌ مثل مال، شهرت و یا انتقام هستند؟

مگر چند زن می‌شناسیم که حاضر باشند به خاطر یکی‌ از این اهداف حیثیت خود را خدشه دار کنند؟

در مقابل چند زن می‌شناسیم که برای حفظ حیثیت خود سکوت می‌کنند؟

چرا با برخورد غلط سکوت را تشویق، و اعتراض را بی‌ ثمر می‌ نمائیم؟
 

*ژیان قمشتی، تنها مجری ایرانی‌تبار رادیو ملی‌ کانادا، پنج روز در هفته یکی‌ از محبوب‌ترین برنامه‌های رادیویی این شبکه را اجرا می‌کند. وی به عنوان شخصیتی معتبر در جامعه‌ی ایرانی‌ تورنتو بسیار فعال بوده است و در تمام جنبش‌های اجتماعی‌ ایرانیان تورنتو حضوری پٔررنگ داشته است.

Advertisements
این نوشته در چایخانه ارسال شده و با , , , , , , , , , , , , , , , , برچسب‌گذاری شده. این نوشته را نشانه‌گذاری کنید.

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s